Wanneer pesten, buitensluiting of meidenvenijn nog doorwerkt: begeleiding naar meer vertrouwen en innerlijke kracht

Stevig staan, dicht bij jezelf 

Pesten, buitensluiting of meidenvenijn kunnen diepe sporen achterlaten. Niet alleen door wat er is gebeurd, maar vooral door wat een kind, ongeacht zijn of haar leeftijd, daarna met zich meedraagt. Twijfels, onzekerheid en de vraag: 'Mag ik zijn wie ik ben? kunnen ongemerkt een grote plek innemen.


Aan de buitenkant lijkt het soms alsof alles gewoon doorgaat. Jullie kind gaat naar school, maakt het huiswerk en zegt dat het 'wel meevalt'. Er wordt gelachen aan tafel, er zijn af en toe wat afspraken met vrienden en misschien ... lijkt er weinig veranderd. Toch voelen jullie als ouders vaak als eerste dat er iets anders speelt. Niet altijd door grote veranderingen, maar juist door kleine signalen.


Thuis knalt de spanning er regelmatig ineens uit. Met boosheid, tranen of stil verdriet. Als ouders kan dat lastig zijn om te zien. Pesten of buitensluiting raakt een kind vaak dieper dan zichtbaar is. Het gaat niet alleen om de woorden die zijn gezegd of de situaties die zijn gebeurd. Het raakt aan het gevoel erbij te horen. Aan de vraag of je goed bent zoals je bent. En juist die vragen nemen kinderen vaak mee naar huis, zonder dat ze precies kunnen uitleggen wat er vanbinnen gebeurt.


Langzaam kan het vertrouwen verschuiven. Eerst in de groep, daarna in zichzelf.

Waar een kind eerst onbevangen een klaslokaal binnenliep, kijkt het nu eerst hoe anderen reageren. Een blik, een opmerking of een stilte kan ineens veel betekenis krijgen. Gedachten blijven rondgaan. 'Heb ik iets verkeerd gedaan?, Vinden ze mij raar?, Waarom lachen ze?'


Om zichzelf te beschermen kiezen kinderen vaak onbewust hun eigen manier om met die spanning om te gaan. De één houdt zich groot en stoer en doet alsof het niets uitmaakt. Een ander past zich voortdurend aan om geen aandacht te trekken. Weer een ander trekt zich juist steeds verder terug.

Wat deze reacties gemeen hebben, is dat ze veel energie kosten. Jullie kind is voortdurend bezig met wat anderen denken, beleeft situaties opnieuw in het hoofd en probeert misschien steeds meer rekening te houden met de omgeving.


Juist daarom is het zo belangrijk dat een kind weer mag ervaren dat het veilig is om zichzelf te zijn. Dat gevoelens er mogen zijn. Dat het verhaal verteld mag worden, zonder bang te hoeven zijn voor een oordeel. Vanuit die veiligheid ontstaat ruimte om te verwerken wat er is gebeurd én om opnieuw te ontdekken waar de eigen kracht ligt.


Voelen jullie dat er achter het zichtbare gedrag meer schuilgaat dan jullie kind laat zien? Herkennen jullie dat het zichzelf steeds vaker wegcijfert, aan zichzelf twijfelt of moeite heeft om weer onbevangen contact te maken?

Kom eens langs, Zodat we samen kunnen luisteren naar wat jullie kind misschien nog niet onder woorden kan brengen.

Voor wie is Stevig staan, dicht bij jezelf

Dit traject is bedoeld voor kinderen, tieners en jongeren die te maken hebben gehad met pesten, buitensluiting of meidenvenijn en merken dat dit nog steeds invloed heeft op hoe zij zich voelen en gedragen.


Misschien lijkt het aan de buitenkant alsof alles weer goed gaat, maar merken jullie dat jullie kind veranderd is. Het zelfvertrouwen is minder geworden, contact met anderen voelt spannender of jullie kind twijfelt vaker aan zichzelf.


Dit traject past wanneer jullie kind:

  • minder goed voor zichzelf opkomt of zichzelf steeds meer aanpast aan anderen;
  • vaak nadenkt over wat anderen vinden of zeggen;
  • onzeker is geworden over zichzelf of bang is om opnieuw afgewezen te worden;
  • situaties blijft herbeleven en moeilijk kan loslaten wat er is gebeurd;
  • sneller boos, verdrietig of emotioneel reageert;
  • zich terugtrekt en minder deelt over wat er vanbinnen speelt;
  • graag weer meer vertrouwen wil voelen in zichzelf en anderen.

Ook wanneer jullie kind zegt dat het 'wel gaat', kan er vanbinnen nog veel spelen. Sommige kinderen laten vooral zien dat ze sterk zijn, terwijl ze ondertussen veel energie kwijt zijn aan aanpassen, piekeren of proberen erbij te horen.


Dit traject biedt een veilige plek om ervaringen te verwerken, gevoelens te begrijpen en opnieuw te ontdekken wat jullie kind sterk maakt. 


Een plek waar het niet hoeft te veranderen om erbij te horen, maar mag groeien vanuit wie het al is.


Wat is Stevig staan, dicht bij jezelf

wat dit met hem of haar heeft gedaan. In een rustige en vertrouwde omgeving mag het verhaal verteld worden, op een manier die past bij jullie kind. Zonder oordeel, zonder druk en zonder steeds sterk te hoeven zijn.


Samen onderzoeken we welke gedachten en gevoelens zijn ontstaan, wat het zelfvertrouwen heeft geraakt en wat nodig is om weer meer vertrouwen te voelen in zichzelf en de omgeving. Niet door te doen alsof alles niet gebeurd is, maar door ervaringen een plek te geven en opnieuw te ontdekken: ik mag er zijn.


Stap voor stap groeit het vertrouwen weer. Het vertrouwen om zichzelf te laten zien, eigen keuzes te maken en opnieuw verbinding te voelen met anderen. Jullie kind ontdekt dat wat er is gebeurd niet bepaalt wie het is, maar dat er altijd ruimte blijft om te groeien vanuit eigen kracht.

Hoe begeleid ik jullie kind stap voor stap?

Ieder kind verwerkt ervaringen op zijn eigen manier. Daarom start ik dit traject niet met een vast stappenplan, maar met luisteren, begrijpen en aansluiten bij wat jullie kind nodig heeft.


Ik vind het belangrijk dat jullie kind zich veilig en vertrouwd voelt. Een plek waar het niet hoeft uit te leggen waarom iets moeilijk is, maar waar alles wat het voelt en heeft meegemaakt er mag zijn. Vanuit die veiligheid ontstaat ruimte om het eigen verhaal te delen en te ontdekken wat er nodig is om verder te groeien.


Samen onderzoeken we wat jullie kind heeft meegemaakt en welke invloed dit heeft gehad op het zelfbeeld, het vertrouwen en het contact met anderen. Ik kijk niet alleen naar wat lastig is, maar juist ook naar de kwaliteiten, talenten en kracht die al aanwezig zijn.


Tijdens de begeleiding gebruik ik gesprekken, creatieve werkvormen en praktische oefeningen die aansluiten bij de leeftijd, persoonlijkheid en behoeften van jullie kind. 


Op een laagdrempelige manier krijgt jullie kind meer inzicht in gevoelens, gedachten en gedrag. Het leert beter begrijpen wat situaties met hem of haar doen en ontdekt manieren om hier sterker en met meer vertrouwen mee om te gaan.


We werken in 8 sessies onder andere aan:

  • het herkennen en begrijpen van gevoelens;
  • het versterken van zelfvertrouwen en zelfbeeld;
  • omgaan met onzekerheid en spanning;
  • leren aangeven van grenzen;
  • weer vertrouwen krijgen in zichzelf en anderen;
  • ontdekken van eigen kwaliteiten en kracht.

Mijn doel is niet om uit te wissen wat er is gebeurd. Wat jullie kind heeft meegemaakt mag er zijn. Samen werken we eraan om deze ervaringen een plek te geven, zodat ze steeds minder bepalen hoe jullie kind zich voelt en gedraagt.


Stap voor stap ontstaat er weer ruimte om zichzelf te laten zien, eigen keuzes te maken en met meer vertrouwen de wereld tegemoet te gaan.


Als ouder betrek ik jullie graag bij het proces. Jullie kennen jullie kind als geen ander. Door samen te kijken en te begrijpen wat er speelt, ontstaat er meer steun en vertrouwen rondom jullie kind.


Van eerste gesprek tot afrondende terugblik

Wanneer jullie kiezen voor het traject Stevig Staan, dicht bij jezelf, kiezen jullie niet alleen voor een aantal coachsessies. Jullie investeren in een traject waarin jullie kind leert begrijpen wat er vanbinnen speelt, ervaringen een plek kan geven en stap voor stap weer vertrouwen krijgt in zichzelf.


Want wanneer een kind meer vertrouwen krijgt in zichzelf, verandert er vaak iets in de manier waarop het door de wereld beweegt. Het staat letterlijk en figuurlijk steviger. Dat zie je terug in de houding, de stem en de manier waarop het reageert op anderen.


Weerbaarheid begint niet bij het aanleren van een trucje. Het gaat niet alleen om sterker reageren of altijd voor jezelf opkomen. Echte weerbaarheid begint bij begrijpen wat er vanbinnen gebeurt. Bij ontdekken welke gedachten zijn ontstaan door eerdere ervaringen, welke gevoelens daarbij horen en welke overtuigingen jullie kind misschien over zichzelf is gaan geloven.


Vanuit dat inzicht ontstaat ruimte om opnieuw te ontdekken: ik mag er zijn, ik mag mijn grenzen aangeven en ik mag vertrouwen op mezelf.


Daarom werk ik met een persoonlijk coachtraject in plaats van losse afspraken. Het opbouwen van vertrouwen en het versterken van zelfbeeld kost tijd. Door meerdere sessies ontstaat de ruimte om verder te kijken dan alleen het zichtbare gedrag en samen te werken aan wat jullie kind écht nodig heeft.


Stap voor stap groeit jullie kind in rust, veerkracht en mentale weerbaarheid. 


Vaardigheden waar het niet alleen nu, maar ook later veel aan heeft.


De investering voor het complete traject bedraagt € 825,-.

Willen jullie dit liever spreiden? Dat kan. Betalen in termijnen is mogelijk, vraag naar de voorwaarden.


Stevig Staan, dicht bij jezelf bestaat uit:


  • Een vrijblijvend kennismakingsgesprek met ouder(s) en kind.
  • Een persoonlijk coachtraject van 8 individuele sessies van ongeveer 60 minuten.
  • Coaching op maat, afgestemd op de hulpvraag, persoonlijkheid en ontwikkeling van jullie kind.
  • Praktische oefeningen en handvatten om ook thuis verder te groeien.
  • Tussentijds contact via e-mail of WhatsApp wanneer dit nodig is.
  • Een afsluitend evaluatiegesprek met ouder(s) om samen terug te kijken en vooruit te kijken.

Benieuwd wat jullie kind nodig heeft om weer met meer vertrouwen en plezier zichzelf te kunnen zijn?


Als ouders willen jullie vooral dat je kind zich goed voelt. Dat het zichzelf durft te zijn, zich niet kleiner maakt voor anderen en weet dat het waardevol is, precies zoals het is. Toch kan het pijn doen om te zien dat jullie kind twijfelt aan zichzelf, zich aanpast om erbij te horen of geraakt wordt door wat anderen denken of zeggen.


Jullie zouden het zo graag het vertrouwen willen geven dat het verdient. Het gevoel: ik mag er zijn, ik ben goed genoeg en ik hoef mezelf niet te veranderen om erbij te horen.


Dat is waar Stevig staan dicht bij jezelf over gaat. Niet over het veranderen van wie jullie kind is, maar juist over het opnieuw ontdekken van wie het al is. Want wanneer een kind meer vertrouwen krijgt in zichzelf, verandert er iets. Het durft meer zichzelf te laten zien. Het leert luisteren naar eigen gevoelens en grenzen. Het staat steviger, niet omdat alles altijd makkelijk wordt, maar omdat het weet dat het moeilijke momenten aankan.


Willen jullie jullie dochter of zoon helpen om te voelen: ik mag zijn wie ik ben?


Willen jullie beter begrijpen wat jullie kind nodig heeft tijdens of na een scheiding?

In mijn blog lezen jullie wat er onder zichtbaar gedrag kan liggen en hoe jullie als ouders kunnen ondersteunen.

Pesten raakt niet alleen een kind, maar ook het beeld dat het van zichzelf heeft.

Niet ieder grapje is pesten. Kinderen plagen elkaar weleens. Vaak hoort dat bij opgroeien en contact maken met anderen. Bij plagen is er sprake van gelijkwaardigheid. Beide kinderen kunnen lachen, er is ruimte om te zeggen dat iets niet leuk is en het contact blijft veilig.


Bij pesten ligt dat anders. Dan is er vaak een verschil in macht. Eén kind of een groepje bepaalt wat er gebeurt en een ander kind voelt zich gekwetst, buitengesloten of machteloos. Het gaat niet om één losse opmerking, maar om een patroon waarin een kind steeds opnieuw het gevoel krijgt er niet bij te horen.


Voor ouders is dat verschil soms moeilijk te zien. Pesten gebeurt namelijk niet altijd zichtbaar. Het zijn niet alleen duwen, schelden of openlijke ruzies. Het kan ook zitten in kleine momenten die zich steeds herhalen: niet gevraagd worden, genegeerd worden, fluisteren als iemand langsloopt, oogrollen, roddels of het gevoel krijgen dat je steeds buiten de groep valt.


Vooral meidenvenijn kan heel subtiel zijn. Het gebeurt vaak tussen de regels door. Een vriendschap die ineens verandert. Een groepje waar je eerst bij hoorde en waar je opeens buiten valt. Berichten die wel gelezen worden, maar waarop niemand reageert. Het zijn momenten die voor de omgeving klein kunnen lijken, maar voor een kind heel groot kunnen voelen.


De manier waarop kinderen elkaar kunnen raken, verandert. Waar meidenvenijn vroeger vooral werd gezien bij meisjes en jongenspesten vaker zichtbaar en fysiek was, kunnen ook jongens tegenwoordig vastlopen in subtiele vormen van buitensluiten, negeren, groepsdruk en sociale afwijzing.


Sociale media spelen hierin een belangrijke rol. Waar kinderen vroeger na schooltijd even afstand konden nemen, gaat de sociale wereld nu vaak mee naar huis.

Een appje, groepsgesprek of bericht op sociale media kan veel invloed hebben op hoe een kind zich voelt. Een kind kan zich afvragen: Waarom reageren ze niet?, Waarom ben ik niet toegevoegd? en Waarom zien ze mijn bericht wel, maar zeggen ze niets?


Ook online kunnen kinderen het gevoel krijgen buitengesloten te worden. Soms gebeurt dit bewust, maar soms ontstaan er ook misverstanden die veel impact hebben. Omdat sociale media altijd doorgaan, kan het moeilijk zijn om rust te vinden en afstand te nemen.


Wat pesten, buitensluiting of meidenvenijn vaak met elkaar gemeen hebben, is dat het raakt aan een basisbehoefte: gezien worden en erbij horen. Een kind kan langzaam minder vertrouwen krijgen in anderen, maar ook in zichzelf.


Achter gedrag dat voor de buitenwereld soms lastig te begrijpen is, zit vaak een verhaal dat niet direct zichtbaar wordt. Een kind dat zich steeds aanpast, probeert misschien vooral weer grip te krijgen en erbij te horen. Een kind dat boos reageert, kan vanbinnen juist veel verdriet, teleurstelling of machteloosheid voelen. En een kind dat zegt dat het niets uitmaakt, kan ondertussen diep geraakt zijn en proberen zichzelf te beschermen tegen nog meer pijn.


Daarom kijk ik in de begeleiding niet alleen naar wat er is gebeurd, maar vooral naar wat jullie kind nodig heeft om zich weer veilig en sterk te voelen.


Om opnieuw te ontdekken: ik mag ruimte innemen, ik mag mijn grenzen aangeven en ik mag mezelf zijn, ook als anderen daar iets van vinden.



Mijn laatste blogs

terugtrokken meisje met TOS

Als Woorden Verdwalen: inzicht in de wereld van een kind met TOS

door Ilse Steenbergen • 22 november 2025
Ontdek hoe Taalontwikkelingsstoornis (TOS) het leven van kinderen stil beïnvloedt — van innerlijke spraak tot zelfvertrouwen en school.

Van vakantieflow naar schoolritme, samen een brug bouwen naar een gouden start

door Ilse Steenbergen • 28 augustus 2025
De zomervakantie zit er bijna weer op. Speciaal voor OudersHW schreef ik een informatieve gastblog. Lees hem hier! De zomervakantie. Voor veel gezinnen een tijd van lucht, rust en ruimte. Geen gehaast in de ochtend, geen huiswerk, geen druk schema met sport, geen vol hoofd. Gewoon even zijn. Een periode waarin kinderen langzaam tot rust komen. Hun eigen ritme vinden. Weer even ‘gewoon kind’ kunnen zijn, zonder te moeten presteren. Voor veel ouders is het ook een tijd waarin er wat meer lucht komt. Minder geregel. Minder strijd. Meer momenten van verbinding. Even geen strijd over kleren die niet goed zitten, schooltaken die frustreren, of overprikkeling na een drukke dag. Mika’s moeder voelt dat er iets speelt, maar wat? Ze weet niet precies waar het zit, maar de lichte ontspanning van de vakantie maakt plaats voor iets dat meer spanning in zich draagt. Het is ergens halverwege augustus. Mika zit op de grond met kleurpotloden om zich heen, als de brievenbus kleppert. Haar moeder raapt de stapel folders op. Grote letters: Back to school! Nieuwe tassen, schriften, pennen en brooddozen. ‘Jouw gymschoenen zijn echt versleten,’ zegt haar moeder terwijl ze de schoenenfolder op tafel legt. ‘We moeten binnenkort even kijken.’ Mika knikt, zonder op te kijken. Ze kleurt verder, nét iets stiller dan eerst. De dag erna staan ze buiten. De buurvrouw komt aanlopen, glimlacht naar Mika. ‘En, heb je er alweer een beetje zin in… om naar school te gaan?’ Mika haalt haar schouders op. ‘Weet ik niet zo.’ Haar moeder kijkt naar haar gezicht. Een kleine frons. Nauwelijks zichtbaar, maar ze ziet het. De rest van de dag is Mika wat kortaf. Later die week barst ze ineens in tranen uit omdat de pot pindakaas op is. Dan weer zit ze stilletjes op de bank, met haar knuffel op schoot. Niet ieder kind staat te springen Voor veel kinderen is school een gezellige plek. Ze kijken ernaar uit om vriendjes en klasgenootjes weer te zien, verlangen naar de structuur van school, het dagritme en voelen zich er thuis, omdat ze zich veilig voelen in de klas, steun ervaren van hun juf of meester en hun plekje in de groep hebben gevonden. Maar dat is niet voor iedereen zo. Er is ook een groep kinderen bij wie de gedachte aan de eerste schooldag eerder spanning oproept dan enthousiasme. Niet omdat ze niet naar school willen om thuis te kunnen gamen en televisie kijken, maar omdat school voor hen niet vanzelfsprekend voelt als een veilige of prettige plek. Vaak zijn dit kinderen die zich anders voelen dan anderen. Kinderen die gevoelig zijn voor prikkels of stemmingen, die sneller overprikkeld raken, moeite hebben met lezen of rekenen of juist snel verveeld zijn. Kinderen met een labels zoals dyslexie, ADHD, HSP, autisme of kinderen met kenmerken van hoogbegaafdheid. Kinderen die niet goed passen binnen het standaardstramien van ons onderwijssysteem. Voor hen betekent 'weer naar school' niet alleen het loslaten van de vakantie, maar óók het weer betreden van een wereld waarin zij zich soms onbegrepen, overvraagd of tekortgedaan voelen. Als spanning een echo is van vroegere ervaringen Wat op het eerste gezicht gewoon gezonde spanning lijkt, kan voor sommige kinderen een terugkeer zijn naar iets ouds. Naar ervaringen van niet mee kunnen komen, van anders zijn, van steeds nét buiten de lijntjes kleuren. Het roept herinneringen op aan momenten van afwijzing, frustratie of onbegrip, gevoelens die diep vanbinnen zijn blijven hangen en nu opnieuw worden aangeraakt: Lesstof die niet past ,te makkelijk, te verwarrend, te saai. Een juf of meester die haar of zijn best doet, maar je net niet snapt. Steeds moeten stilzitten , terwijl je lijf snakt naar beweging. Lange instructies zonder interactie , die je hoofd laten tollen. Opdrachten zonder betekenis , waar je niks mee kunt. Een klas vol prikkels , waar je overleeft in plaats van leert. Lezen onder tijdsdruk , terwijl de letters dansen en je hartslag omhoog schiet. Sommige kinderen kunnen niet goed onder woorden brengen wat er in hen omgaat zodra het schooljaar dichterbij komt. Ze voelen van alles, maar missen de taal om het te zeggen. In plaats van duidelijke woorden of uitleg, laten ze het zien in hun gedrag. Dat kan zich uiten in lichamelijke klachten zoals buikpijn of hoofdpijn, in een plotselinge woede-uitbarsting over iets kleins, of in een koppig 'nee', zonder dat ze zelf precies begrijpen waar dat vandaan komt. Wat er aan de buitenkant zichtbaar is, zoals weerstand, vermoeidheid, emotionele reacties, is vaak slechts het topje van de ijsberg. Daaronder liggen diepere lagen verscholen: herinneringen aan momenten waarop ze faalden, zich overvraagd voelden, of het gevoel hadden anders te zijn dan de rest. Het zijn ervaringen die soms al vroeg zijn ontstaan, en die zich niet alleen in het hoofd, maar ook in het lichaam hebben vastgezet. De spanning kruipt hun lijf in nog vóór ze het zelf beseffen. Een nieuwe juf of meester, ander klaslokaal, ander plekje in de klas, voor veel kinderen spannend, maar voor kinderen met een leeruitdaging voelt het als een alarm. Hun hart gaat sneller, spieren spannen aan, ademhaling versnelt. Alles in hun lichaam zegt: let op!. Ze slapen onrustiger en raken sneller uit balans. Het is geen onwil of lastig zijn, maar een lichamelijke reactie op de spanning die school oproept. ’s Avonds ligt Mika onder haar deken met haar knuffel stevig tegen zich aan. Haar moeder zit naast haar op bed. Het is stil in de kamer, maar Mika’s ademhaling verraadt dat haar hoofd nog lang niet stil is. Dan buigt haar moeder zich iets naar voren. “Wat zou jij fijn vinden op je eerste schooldag?” vraagt ze zacht. Mika fronst even. “Dat ik eerst gewoon even mag kijken. Zonder dat ik meteen iets moet zeggen.” De moeder van Mika knikt. “Dat lijkt me ook heel fijn. En je nieuwe meester… wat hoop je daarvan?” Mika zucht. “Dat hij rustig praat. En dat hij het niet erg vindt als ik iets niet meteen snap.” Haar moeder knikt. “Is er iets waar je een beetje tegenop ziet? Iets waar we over kunnen praten of samen kunnen oefenen?” Mika draait zich half op haar zij. “Dat ik niet weet waar ik moet gaan zitten. Of dat ik nergens hoor.” De moeder van Mika legt een hand op haar voet. “Dat is spannend, hè. En als je hoofd straks vol zit na school, weet je al wat dan helpt?” “Even niks hoeven. Of gewoon met jou wandelen. Zonder praten,” zegt Mika. Haar moeder glimlacht zacht. “Dat is goed om te weten. Dan doen we dat.” Mika’s moeder hoeft geen oplossing te hebben. Alleen de vragen stellen is al genoeg. Nieuwsgierig zijn zonder oordeel. Mika voelt: mijn gedachten zijn welkom. Mijn gevoelens mogen er zijn. De moeder van Mika helpt haar landen. Niet door iets groots te doen, maar door er echt te zijn. Met aandacht. Zodat Mika zich weer even veilig voelt, en haar voeten langzaam de grond weer raken. Wat kun jullie als ouders doen? Jullie kunnen de school niet veranderen, niet zomaar. Maar jullie kunnen wél een brug bouwen. Tussen de wereld van thuis en die van school. Een plek bieden waar alles wat ingewikkeld is, even mag landen. Waar spanning benoemd mag worden. Waar het tempo van wennen niet wordt opgejaagd. Waar geen eisen worden gesteld, maar vragen mogen bestaan. Want wennen aan school, aan een nieuwe plek, een andere juf of meester, een ander ritme… dat lukt pas als je eerst bent geland. Als je lijf weet: ik ben veilig. Ik mag er zijn. Pas dan durf je weer te leren, te proberen, te zoeken. Zonder dat je elke seconde hoeft te vechten om staande te blijven. Samen landen: zo kun jullie jullie kind helpen bij de start van het schooljaar De overgang van vakantie naar school voelt voor veel kinderen als een sprong in het diepe. Voor kinderen die nét even anders leren, voelen of denken, brengt dat soms extra spanning met zich mee. Tegelijk zit er ook iets opwindends in die eerste schoolweken. Een gezonde, tintelende spanning die past bij iets nieuws en onbekends. Alles is weer anders: de stemmen, de regels, de sfeer in de klas. Het vraagt tijd om te wennen, om opnieuw hun plek te vinden. Om te schakelen van de vrijheid van thuis naar de structuur van school. Maar voordat het echt vertrouwd kan worden, is er ruimte nodig. Ruimte om te landen, om te observeren, om die nieuwe wereld stap voor stap te leren kennen. 6 tips om jullie kind ruimte te geven om te landen en zich veilig te voelen tijdens deze nieuwe start. Niet groots of ingewikkeld, maar liefdevol en praktisch: 1. Praat over gevoelens Geef je kind de ruimte om te vertellen wat het voelt rondom de start van school. Luister zonder oordeel, zonder te bagatelliseren, maar ook zonder dingen groter te maken dan ze zijn. Merk je dat je kind vooral de negatieve dingen benoemt? Vraag dan ook eens naar wat wél fijn is. Zo krijgt het een gebalanceerd beeld van zijn eigen beleving. 2. Stel vragen die uitnodigen Vraag wat jullie kind spannend vindt, of wat het mist. Help het om die zorgen uit te spreken. Kijk samen waar je kind misschien zelf al een oplossing of idee voor heeft. Zo leert het vertrouwen op zijn eigen gevoel en inzichten. Ook hier helpt het om te vragen naar wat goed gaat, zodat het gevoel in evenwicht blijft. 3. Breng (weer) ritme en rust Zorg dat de ochtend- en avondroutines weer op gang komen. Dat geeft houvast in het schoolritme. Vergeet niet te zorgen voor momenten van ontspanning na een volle dag. Dat helpt om op te laden. 4. Creëer verbinding, ook op afstand Is het moeilijk om langere tijd van een van jullie gescheiden te zijn? Bedenk kleine rituelen die het contact vasthouden. Een armbandje of ketting met elkaars naam, een hartje op de hand, een briefje in de broodtrommel of iets kleins van thuis om vast te houden. Zeg dat het oké is om te wennen en dat je later extra zult knuffelen. 5. Blijf betrokken bij school Hou contact met de leerkracht en blijf weten hoe het met jullie kind gaat. Vertrouwen in de leerkracht is belangrijk, maar ook zij heeft niet altijd het hele verhaal. Samen kunnen jullie zorgen dat jullie kind goed wordt gevolgd. Geef de leerkracht tijd om de klas en jullie kind te leren kennen, maar bespreek meteen wat lastig is, zodat het niet kan escaleren. 6. Kijk naar wat wél lukt Help jullie kind om ook de positieve kanten te zien. Let daarbij goed op je eigen gevoel, want kinderen voelen het haarscherp als een van jullie of beiden gespannen zijn. Je hoeft je emoties niet te verbergen, maar probeer wel die balans te vinden tussen realistisch en hoopvol. In die eerste weken kunnen jullie als ouders een belangrijke ankerplek zijn. Niet door alles op te lossen, maar door stil te staan bij wat jullie zien, ruimte te maken voor wat jullie kind voelt en vertrouwen uit te stralen, ook als het allemaal nog niet vanzelf gaat. Misschien kunnen jullie helpen om het onbekende iets voorspelbaarder te maken. Of bieden jullie troost met een klein vertrouwd voorwerp in de schooltas, een hartje op de hand of een simpel ritueeltje aan de ontbijttafel of in de broodtrommel voor op school. Soms helpt het om dingen bespreekbaar te maken: wat vindt jullie kind lastig, wat juist leuk, waar loopt het tegenaan? En soms is het vooral belangrijk om níets te moeten. Gewoon thuiskomen, even hangen, niets hoeven uitleggen. Zodat er ruimte komt in het hoofd, rust in het lijf en vertrouwen in het hart. Ook jullie als ouders zijn aan het landen en wennen. Aan een nieuwe leerkracht, een nieuw ritme, misschien wel nieuwe zorgen. Het is logisch om even de kat uit de boom te kijken. Toch kan het de moeite waard zijn om vroegtijdig af te stemmen met school. Gewoon om samen even te kijken: wat heeft ons kind nodig om goed te kunnen landen? Een nieuwe schoolstart hoeft geen strijd te zijn. Met aandacht, mildheid en wat kleine bruggetjes tussen thuis en school ontstaat er ruimte. Om te groeien. Om te bloeien. En om opnieuw te landen, telkens weer. Kijk samen met je kind hoe het landen en wennen gaat, heb je vragen of zorgen? Neem contact met mij op voor een vrijblijvend gesprek . Samen zoeken we naar de beste ondersteuning, afgestemd op de unieke behoefte van jullie kind. Zo maken we van die spannende overgang een stap naar groei en zelfvertrouwen.

Tussen twee huizen, tussen twee werelden: een kindercoach helpt jullie kind de weg vinden

door Ilse Steenbergen • 26 juli 2025
Speciaal voor OudersHW schreef ik een informatieve gastblog over scheiden met kinderen. Lees hem hier ! Mama en papa gaan uit elkaar . Voor een kind zijn dat zes kleine woorden die de wereld op z'n kop zetten. De wereld zoals het die kende, verandert. Dat brengt niet alleen praktische veranderingen met zich mee zoals twee huizen, andere routines en het missen van de andere ouder, maar ook een diepe emotionele impact. Elk kind verwerkt die veranderingen op zijn eigen manier en in zijn eigen tempo. Wat eerst vanzelfsprekend leek, samen ontbijten, grapjes aan tafel, op vakantie gaan met z’n allen, schuift uit beeld. Jongere kinderen vragen zich bijvoorbeeld af: wie brengt me naar bed? Waar staat straks mijn tandenborstel? Wat gebeurt er met mijn knuffel als ik heen en weer moet? Tieners stellen meer vragen als: Hoe blijf ik mijn eigen leven leiden tussen twee huizen? En Hoe vertel ik mijn vrienden wat er thuis gebeurt? Het gezin zoals het was, verandert. En met die verandering komen er vaak veel gevoelens mee, ook al blijven die soms onuitgesproken. Kinderen voelen feilloos aan dat er iets verandert. Al ver voor de woorden zijn uitgesproken. De spanning in huis, de blikken die vermeden worden, de stiltes die vallen. En wanneer het moment daar is, komt de klap. Als kindercoach zie ik die verwarring vaak niet in woorden, maar in gedrag. Sommige kinderen worden ineens stiller. Anderen laten meer boosheid zien. Er zijn kinderen die opeens buikpijn krijgen voor school, die weer in bed plassen, die niet meer kunnen slapen. En daaronder zit vaak een vraag die ze niet durven stellen: ‘Is dit mijn schuld?’ ‘Houdt papa nog wel van mij?’ ‘Kies mama straks voor mijn broertje in plaats van voor mij?’ Want dat is hoe kinderen vaak reageren als het binnen te veel is. Ze spreken via hun lijf, omdat woorden soms tekortschieten. En hoewel ouders vaak proberen uit te leggen dat het níét aan het kind ligt, voelt het vanbinnen vaak anders. Alsof het misschien toch iets verkeerd heeft gedaan. Van verwarring naar begrijpen Wat een scheiding zo verwarrend maakt voor kinderen, is dat het niet één duidelijke gebeurtenis is. Het is een proces. Een golf van veranderingen die over langere tijd op hen afkomt. De ene keer is het klein en stil, een andere indeling van de week, een kast die ineens half leeg is. Dan weer is het luid en groot: woordenwisselingen, tranen, een verhuisbericht. Kleuters begrijpen de woorden misschien nog niet, maar voelen de verandering diep. Schoolkinderen snappen al meer, maar worstelen met loyaliteit: ze willen geen partij kiezen. Tieners denken vooruit – over hun toekomst, hun relaties, hun plek in deze nieuwe werkelijkheid. En intussen zoeken ze allemaal, op hun eigen manier, naar houvast. Naar veiligheid. Naar iemand die zegt: Jij mag voelen wat je voelt. Je bent niet verantwoordelijk voor dit alles. En je beiden ouders houden van je. Jouw stem telt: hoe een kindercoach kinderen laat voelen dat ze er toe doen Een kindercoach verandert de situatie niet. De scheiding blijft, met alles wat daarbij hoort. Maar wat wél kan, is een veilige plek bieden waar het kind even niet hoeft te zorgen, schikken of uitleggen. In mijn praktijk sta ik naast het kind. Ik kijk mee, zonder oordeel. Ik help woorden geven aan wat verwarrend is. En als woorden te moeilijk zijn, gebruiken we tekeningen, verhalen, poppen of symbolen. Zo ontstaat er ruimte. Niet om ‘over’ de scheiding te praten, maar om te voelen wat het doet. En daar iets mee te mogen. We bouwen samen een veilige plek waar het kind zichzelf weer terugvindt. Het is een plek waar het leert: Wat er ook gebeurt om mij heen, ik ben belangrijk. Mijn stem telt. En ik mag er zijn, helemaal. Van daaruit begint de begeleiding. Aangepast aan de leeftijd, het tempo en de unieke binnenwereld van ieder kind. Voor kleuters (4 t/m 6 jaar): als je voelt wat je nog niet kunt uitleggen Kleuters snappen de woorden ‘scheiden’ of ‘co-ouderschap’ niet. Maar ze voelen het haarfijn aan: Er zijn tranen in huis, en een van de ouders is ineens minder thuis. De gezinsrituelen schuiven. Hun gedrag spreekt waar hun taal tekortschiet. Ze worden druk of juist stil. Ze gaan weer bedplassen of krijgen plots buikpijn. Ze signaleren met hun lijf wat ze vanbinnen nog niet kunnen zeggen. Wat een kleuter nodig heeft tijdens een scheiding: Eenvoudige uitleg, op maat van hun beleving . Niet één keer, maar telkens opnieuw. In dezelfde woorden, met dezelfde rust. Zekerheid in hun hart : ‘Het is niet mijn schuld.’ Een liefdevolle bevestiging : ‘Ook als alles verandert, blijf jij ons kind. En blijven wij van jou houden.’ Structuur, houvast en voorspelbaarheid . Weten wat wanneer gebeurt, door wie – en dat dit veilig is. Ruimte om te spelen wat ze nog niet kunnen zeggen . Met verhalen, knuffels, tekeningen of symbolen. In coaching werk ik zacht en speels. Met handpoppen, verhalen, symbolen en tekeningen. Kleuters hoeven niet te praten over wat ze voelen. Ze mogen het spelen, bouwen, herhalen. Tot het wat minder zwaar wordt vanbinnen. Voor kinderen van 6 tot 12 jaar: als gevoelens woorden krijgen Kinderen in deze leeftijdsgroep beginnen te begrijpen wat een scheiding inhoudt. Maar dat besef maakt het soms juist ingewikkelder. Ze willen niemand kwetsen. Passen zich aan. Ze zeggen dat het wel gaat, maar liggen ‘s avonds te piekeren. Ze balanceren tussen loyaliteit en zelfzorg. Tussen verdriet en hoop. Tussen aanpassen en zichzelf kwijt zijn. Wat kinderen van 6 tot 12 jaar in coaching mogen ontdekken: Dat de scheiding nooit hun schuld is . Nooit. Dat alle gevoelens welkom zijn . Boos, verdrietig, opgelucht, bang, in de war, alles mag er zijn. Dat beide ouders altijd van hen blijven houden . Ook al ziet het er nu anders uit. Dat praten mag, maar nooit hoeft . Soms zegt een tekening of een stilte al genoeg. Dat ook zij fouten maken erbij hoort – ook voor grote mensen . Net als grote mensen. Dat hun verhaal ertoe doet . Zelfs als het anders klinkt dan dat van hun ouders. Ik help hen om woorden te geven aan hun binnenwereld. Soms via tekenen of metaforen. Soms via concrete gesprekken. Altijd op hun tempo. Zodat ze zichzelf beter begrijpen, en weer grip voelen op hun veranderende leven. Voor pubers van 13 tot 17 jaar: als je je plek opnieuw moet bepalen Tieners kijken niet alleen naar het nú, maar ook naar de toekomst. Ze denken: Wat betekent dit voor mijn leven? Voor relaties? Voor wie ik ben en wie ik wil zijn? Sommigen sluiten zich af. Anderen nemen verantwoordelijkheid die hen niet toekomt. Of ze doen alsof het ze niets kan schelen, terwijl vanbinnen alles schuift. Een plek waar niets hoeft, maar alles mag. Waar stil zijn net zo oké is als praten. Begrip voor de warboel in hun hoofd . Zonder oordeel, zonder haast. Spiegels die helpen ontdekken wie ze zélf zijn . Niet als kind van, maar gewoon als zichzelf. Vrijheid om vragen te stellen die nergens anders passen . Over liefde, grenzen, loyaliteit, keuzes. Ruimte om stil te staan bij relaties – ook die met zichzelf . Steun om hun eigen pad te voelen en te volgen . Met vertrouwen, ook als de weg nog onbekend is. Ik sluit aan bij wat past. Soms is dat humor. Soms stilte. Of juist muziek, een gesprek, een tekening, een opdracht die aan het denken zet. Niet om iets te ‘fixen’, maar om te verdiepen. Ze mogen praten, maar ook zwijgen. Bewegen of juist stilzitten. Tekeningen maken of gewoon even zijn. Alles mag er zijn, niets hoeft. Want soms is erkenning al genoeg. Een zachte zin die landt, precies op het juiste moment: Het is logisch dat je je zo voelt. Een hoofdstuk, geen eindpunt Een scheiding is geen eindpunt. Het is een hoofdstuk. Soms pijnlijk. Vaak verwarrend. Maar ook een kans om te groeien, als gezin, als ouder, als kind. Ouders doen meestal alles wat ze kunnen. Maar in de wirwar van emoties, afspraken en veranderingen is het logisch dat niet alles soepel loopt. Vaak zijn er verschillende hulpverleners betrokken die ouders ondersteunen bij de financiële en rechtsgeldige afhandeling, zoals advocaten, mediators en financieel adviseurs. Zij richten zich op belangrijke praktische zaken zoals alimentatie, omgangsregelingen en de verdeling van bezittingen. Als kindercoach sta ik juist naast het kind. Terwijl anderen de praktische zaken regelen, help ik het kind om te gaan met de emoties en veranderingen die daarbij horen. Ik bied een veilige plek waar het kind zichzelf mag zijn, zijn gevoelens mag uiten en begrip krijgt voor wat het doormaakt. De verbinding tussen ouders en kind staat voorop wanneer ouders worden betrokken. Ik kijk met jullie mee, niet als mediator of rechter, maar als bondgenoot van het kind. Ik vertaal gedrag naar behoeftes en help ouders het verhaal van hun kind beter te begrijpen. Zo geef ik praktische handvatten om spanning te verlichten. Vaak zit de grootste winst in kleine aanpassingen: een vaste overdrachtsritueel, eenduidige communicatie, of gewoon de tijd nemen om te luisteren naar wat het kind níét zegt. Zo ontstaat er ruimte voor het kind om zich gezien en gehoord te voelen, en weer verder te groeien. Ruimte voor het kind in het scheidingsproces Een scheiding is geen kleinigheid. Niet voor ouders. En zéker niet voor kinderen. Toch is het geen verhaal zonder hoop. Juist in deze periode kun je als ouder een kind meegeven dat emoties er mogen zijn. Dat liefde niet verdwijnt door afstand. En dat ze er niet alleen voor staan. Wat ik als kindercoach bied, is iets wat in de storm vaak ontbreekt: een veilige ruimte om gewoon kind te zijn. Om te voelen, te ontdekken en opnieuw te leren vertrouwen. Een scheiding is voor een kind een verlieservaring. Niet altijd zichtbaar, maar wel voelbaar. Niet altijd in woorden, maar vaak in gedrag. Kindercoaching biedt iets essentieels: Een veilige plek om te landen. Ruimte om te voelen wat er is, zonder het te hoeven oplossen. Erkenning van hun verhaal, los van het grote-mensenperspectief. Zodat het kind, klein of groot, zich weer even kind mag voelen. Niet verantwoordelijk, niet op zijn tenen. Maar gedragen, gehoord en gezien. Wil je weten wat ik als kindercoach voor jouw kind kan betekenen tijdens of na een scheiding? Neem gerust contact op. Ik kijk, luister en denk graag met jullie mee.
Lees meer ...